Rozważanie Sercem Oblata na poniedziałek, 1 października

Łk 9,46-50
Uczniom Jezusa przyszła myśl, kto z nich jest największy. Lecz Jezus, znając myśli ich serca, wziął dziecko, postawił je przy sobie i rzekł do nich: «Kto przyjmie to dziecko w imię moje, Mnie przyjmuje; a kto Mnie przyjmie, przyjmuje Tego, który Mnie posłał. Kto bowiem jest najmniejszy wśród was wszystkich, ten jest wielki». Wtedy przemówił Jan: «Mistrzu, widzieliśmy kogoś, jak w imię twoje wypędzał złe duchy, i zabranialiśmy mu, bo nie chodzi z nami». Lecz Jezus mu odpowiedział: «Nie zabraniajcie; kto bowiem nie jest przeciwko wam, ten jest z wami».

I nam przychodzą do głowy myśli związane z naszą wielkością. Kto jest ważniejszy? Czy nie jestem gorszy? A Jezus pokazuje, jak przyjmować wielkość, którą mamy w Bożych oczach. Trzeba postawy dziecka. Dziecięca ufność otwiera nas na miłość Boga, który mówi do serca: jesteś dla Mnie ważny, wartościowy, potrzebuję cię.

o. Marcin Szafors OMI 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *