Rozważanie Sercem Oblata na piątek, 22 grudnia

Łk 1,46-56
W owym czasie Maryja rzekła:
«Wielbi dusza moja Pana,
i raduje się duch mój w Bogu, Zbawcy moim.
Bo wejrzał na uniżenie swojej służebnicy,
oto bowiem odtąd błogosławić mnie będą
wszystkie pokolenia.
Gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny,
święte jest imię Jego.
A Jego miłosierdzie z pokolenia na pokolenia
nad tymi, co się Go boją.
Okazał moc swego ramienia,
rozproszył pyszniących się zamysłami serc swoich.
Strącił władców z tronu,
a wywyższył pokornych.
Głodnych nasycił dobrami,
a bogatych z niczym odprawił.
Ujął się za sługą swoim, Izraelem,
pomny na swe miłosierdzie.
Jak obiecał naszym ojcom,
Abrahamowi i jego potomstwu na wieki».
Maryja pozostała u niej około trzech miesięcy; potem wróciła do domu.

Maryja wielbi Boga, który nie posługuje się ludzką logiką. Bóg kieruje się logiką miłości, logiką miłosierdzia. On rozprasza pyszałków, strąca władców z tronu, wywyższa pokornych, a głodnych syci dobrami. Okazuje moc tym, którzy się Go boją. Przypomnij sobie „wielkie rzeczy”, które zdziałał w Twoim życiu, i uwielbiaj Go razem z Maryją: „Wielbi dusza moja Pana…”.

o. Patryk Osadnik OMI

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *