Świętych obcowanie

Każdej niedzieli, w wyznaniu wiary wypowiadamy słowa: „wierzę w świętych obcowanie”. Doświadczenie podpowiada, że spora część wierzących wypowiada te słowa bezmyślnie, nie rozumiejąc, jak bogata treść kryje się pod tymi słowami i jak wielkie znaczenie ma to dla ludzi, żyjących docześnie, czyli wewnątrz wyznaczonego czasu, jak również dla tych, którzy odeszli do wieczności.

Wypowiedź symbolu wiary o świętych obcowaniu jest rozwinięciem wyznania wiary w Ducha Świętego. Konkretyzuje ona słowa o Trzeciej Osobie Boskiej i ukazuje w jaki sposób działa Ona w historii. Świętych obcowanie ma ponadto sakramentalne znaczenie – przedstawia wspólnotę eucharystyczną, która jednoczy wszystkich w jeden Kościół. Idea Kościoła jako wspólnoty eucharystycznej rozszerza się i przekracza granice śmierci. Obejmuje tych, którzy otrzymali jednego Ducha i Jego moc.

Uroczystość Wszystkich Świętych ukazuje niezwykły obraz Kościoła, jako wspólnoty ludzi pielgrzymujących na ziemi, zbawionych i pokutujących w czyśćcu. Intuicyjnie przekładamy świętych obcowanie na później, to znaczy poza ziemską rzeczywistość. Jednak odbywa się ono już na ziemi, gdyż dzieje się to tu i teraz. Świętych obcowanie jest duchowym związkiem ludzi na ziemi, w czyśćcu i niebie. Wszyscy wobec tego jesteśmy świętymi, gdyż przez chrzest staliśmy się dziećmi Boga, który powołał nas do świętości. Dogmat o świętych obcowaniu podkreśla ważność wspólnoty i przebywania razem. Przede wszystkim wspólnota osób zbawionych przychodzi nam z pomocą w ciągu całego naszego życia, a także w godzinie śmierci. Miłość skłania ich do nieustannego orędownictwa za nami. Papież Paweł VI podkreślał, że Kościół niebieski, który uczestniczy w chwale Boga i głębiej jest zjednoczony z Chrystusem, nieprzerwanie wstawia się za ludźmi żyjącymi na ziemi, a także wspiera naszą słabość braterskim staraniem. Święty Dominik umierając, skierował do swoich braci następujące słowa: „Nie płaczcie, będziecie mieli ze mnie większy pożytek i będę wam skuteczniej pomagał niż za życia”. Świętych obcowanie dotyczy również nas, ludzi pielgrzymujących na ziemi. Kościół od początku czcił pamięć o zmarłych, a także ofiarowywał Bogu za nich swoje modlitwy, by zostali uwolnieni od grzechów. Nasza modlitewna pamięć o zmarłych nie tylko przybliża ich do pełnego uczestnictwa w Bożej chwale, ale również sprawia, że ich wstawiennictwo za nami staje się skuteczniejsze. Zarówno Kościół ziemski jak i niebieski, tworzy Mistyczne Ciało Chrystusa. „Gdy cierpi jeden członek, współcierpią wszystkie inne członki; podobnie gdy jednemu członkowi okazywane jest poszanowanie, współweselą się wszystkie członki” (1Kor 12, 26). Każdy czyn miłości przynosi pożytek żywym i zmarłym, zaś każdy grzech – nawet indywidualny – szkodzi komunii Kościoła.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *