Św. Eugeniusz de Mazenod

Duch1Eugeniusz nie uczynił niczego nadzwyczajnego poza przekazaniem innym swojego osobistego doświadczenia miłości Chrystusa Zbawiciela. W swoim życiu doświadczył trudu drogi poszukiwania i odnajdywania Boga. Stał się pasjonatem Tego, który go ukochał i oddał własne życie za niego. Odznaczał się entuzjazmem wędrówki na tej drodze. Okazał się zdolny do tego, by prowadzić w tym duchu również młodzież. Uczy nas, że powołanie polega przede wszystkim na przekazywaniu naszego własnego, głęboko osobistego doświadczenia Boga Zbawiciela oraz intensywnego przeżywania tego, co głosimy. Jeśli nie jesteśmy mężami modlitwy, która pozwala nam znać Zbawiciela, cóż możemy dać innym?

Eugeniusz potrafił analizować sytuację świata i chrześcijaństwa docierając do ich przyczyn. Swego rodzaju zło w konsekwencji doprowadziło do rewolucji francuskiej. Napoleon i jego dziedzictwo potęgowały bezbożność i propagowały rozprężenie moralne. Eugeniusz potrafił dobrać odpowiednie środki zaradcze wobec zaistniałej sytuacji. Uczy nas wyciszenia, unikania sentymentalizmu, emocji i pochopnego działania. Powinniśmy najpierw głęboko przeanalizować, jaka jest sytuacja, w której znajduje się nasza młodzież. Powinniśmy być odważni w doborze odpowiednich środków zaradczych.

Duch2Dla Eugeniusza, Jezus Chrystus był niewątpliwym centrum charyzmatu Zgromadzenia i jego jedynym celem. Przez swoje życie i działalność, Eugeniusz przekazał młodym ludziom, kim jest Jezus Chrystus i prowadził ich przez modlitwę i sakramenty do żywego zjednoczenia z Jezusem Chrystusem jako ich osobistym Zbawicielem. Eugeniusz nauczył ich tego, co konieczne. Ten przekaz był z resztą treścią głównego misjonarskiego przepowiadania oblatów, tylko nieco innymi metodami. Uczy nas by doprowadzić tych, którym posługujemy, do ich osobistego spotkania z Jezusem. Jezus jest, bowiem jedynym Zbawicielem i celem naszego przepowiadania. Zadaniem naszej posługi jest zatem zaświadczyć o przeżywaniu przez nas głębokiego związku z Chrystusem i uczyć tego przeżywania jedności z Chrystusem młodych ludzi.

Eugeniusz był odważny i pomysłowy – używał wszelkich dostępnych środków w ewangelizacji. Ponieważ był bardzo blisko ludzi i słuchał ich, potrafił być pomysłowy w odpowiedzi na wezwania chwili. (Na przykład jego metoda w nauczaniu katechizmu paryskich biednych dzieci z czasów seminaryjnych; głoszenie kazań po prowansalsku; nieugięta postawa wobec wikariuszy generalnych z Aix, gry i zabawy w niedzielne popołudnia z młodzieżą jako środek formacyjny). Uczy nas, że powinniśmy koncentrować się na „niemym krzyku potrzebujących” oraz gotowości działania zainspirowanego ewangelią.

Duch4Upokorzenie Założyciela (gdy utracił paszport francuski) zaprowadziło go do niezwykłej odwagi i gotowości do męczeństwa. Podjął groźne ryzyko podczas reżimu napoleońskiego i był gotowy na ewentualne konsekwencje. Był gotowy wziąć na siebie całą złość księży z parafii w Aix, aby chronić prawa członków młodego Zgromadzenia, gdy oni przygotowywali własnymi metodami ludzi do sakramentów. Eugeniusz był bezkompromisowy, głosił prawdę i usuwał wszelkie zagrożenia. Uczy nas, by nie bać się jasnego przedstawienia wymagań Ewangelii i konsekwencji pójścia za Chrystusem. Czasami mamy pokusę niejako rozcieńczać Ewangelię czyniąc ją bardziej „pociągającą” czy „do przyjęcia”; dla naszych słuchaczy – lub bardziej „wygodną” dla nas samych. O. Józef Cebula zaryzykował dać Chrystusa tym, którzy go potrzebowali. Podobnie męczennicy hiszpańscy, laotańscy i inni oblaci, którzy oddali swoje życie.

Eugeniusz formował w sposób całościowy: człowiek duchowy i społeczny. Pragnął, aby młodzież dojrzewała w wartościach ludzkich i je rozwijała. Następnie prowadził ją do Chrystusa i głębokiej zażyłości z Nim samym. To stawało się podstawą do wydawania obfitych owoców w życiu codziennym tych młodych ludzi, w ich relacjach do siebie oraz potęgowało to ich troskę o zaradzanie potrzebom innych. Uczy nas, że formacja młodzieży musi być całościowa, rozwijać młodego człowieka w myśleniu, w duchowości (dzięki kierownictwu duchowemu), a z kolei co ma ich prowadzić do odkrywania tajemnicy Kościoła i zaangażowania się w realizację jego rozległych potrzeb.

Duch6Eugeniusz był blisko młodzieży – kochał ją i nie lękał się okazywać jej swej ojcowskiej miłości i troski. Zrozumiał konieczność „straty czasu”, dla nich właśnie, towarzyszył młodym ludziom w ich przeróżnych działalnościach i inicjatywach, rozgrzewając ich gorliwość i zapał. Uczy nas, że nasza posługa wśród młodzieży nie może być tylko „częściowa” – musimy być zdolni, aby „stracić dla nich czas”, aby wspierać młodzież i pokazywać im, że ich kochamy jako współpracownicy Jedynego Zbawiciela i że pragniemy ich dobra.

Eugeniusz stworzył młodzieżową wspólnotę. Faktem było to, że stawiał wysokie wymagania członkom wspólnoty, ale to potęgowało jeszcze liczbę chłopców wstępujących w jej szeregi. Czuli się oni tam jak w rodzinie i byli gotowi ponieść wielkie ofiary dla dobra wspólnego. Uczy nas, że istotne jest uformowanie w młodych ludziach ducha wspólnotowego/rodzinnego i umiejętności bycia szczęśliwym z „utraty czasu” dla dobra innych.

Eugeniusz wskazuje również na pracę z młodzieżą, która kształtuje mocną i charyzmatyczną osobowość misjonarza. Kiedy musiał opuścić Aix w 1823, stając się wikariuszem biskupim swego wuja Fortunata, Stowarzyszenie Młodzieży, które sam założył jako młody ksiądz, zaczynało tracić swój zapał i w końcu w 1840 roku zaprzestało swojej działalności, do jakiej zostało powołane. To było osobiste dzieło Eugeniusza, które nie przetrwało, bo nikt z takim oddaniem nie zajął się młodzieżą w Aix. Eugeniusz jako mocna i charyzmatyczna osobowość skupiał wokół siebie młodzież. Uczy nas to wydarzenie mądrości, która sprowadza się do tego, że każda posługa, którą wykonujemy jest powierzona konkretnej wspólnocie. W ten sposób nie jest to tylko „moja praca” z młodzieżą, ale jest to posługą za którą odpowiedzialna jest cała wspólnota.

Duch10

Na podstawie tekstów O. Franka Santucciego OMI.

Eugeniusz w skrócie:

Urodził się 1 sierpnia 1782 w Aix-en-Provence, stolicy Prowansji (południe Francji) w rodzinie arystokratyczno-urzędniczej. Z obawy przed rewolucją francuską na kilka lat wyemigrował do Włoch. Po powrocie dalej żył dostatnim, swawolnym życiem, aż dostąpił głębokiego nawrócenia w Wielki Piątek 1807 r. W 1811 r. przyjął święcenia kapłańskie i rozpoczął pracę misyjną w Prowansji. W 1816 roku założył zgromadzenie, wtedy jeszcze nazywane Misjonarzami Prowansji, a później Misjonarzami Oblatami Maryi Niepokalanej. W 1837 r. został mianowany biskupem Marsylii. Zmarł 21 maja 1861 w otoczeniu swoich współbraci.

Jeśli chcesz poczytać więcej o Oblatach:

Konstytucje i reguły oblackie przeczytaj

Praca magisterska diakona Przemysława Kościanka OMI. Temat pracy: Ewangelizacja młodzieży jako urzeczywistnianie charyzmatu świętego Eugeniusza de Mazenoda na podstawie statutów i działalności Stowarzyszenia Młodzieży Chrześcijańskiej w Aix przeczytaj

Stowarzyszenie Młodzieży Chrześcijańskiej w Aix-en-Provence założone przez św.  Eugeniusza de Mazenoda PRZECZYTAJ, KLIKNIJ TUTAJ